april 2026

expo - between surfaces

Deze expo vertrekt vanuit een eenvoudig idee, maar eentje dat misschien herkenbaar wordt naarmate je langer kijkt: oppervlakken zijn zelden gewoon oppervlakken. Wat we zien, is vaak maar een eerste laag. Daaronder schuilt iets anders, een herinnering, een gevoel, iets dat niet meteen zichtbaar is, maar zich langzaam toont.

In deze opstelling proberen we die verschillende lagen tastbaar te maken. Dat gebeurt niet alleen in de werken zelf, maar ook in de manier waarop ze gepresenteerd worden. Het zachte, warme en tactiele van textiel wordt bewust tegenover harde, koude en industriële materialen geplaatst. Die tegenstelling creëert spanning, en nodigt uit om anders te kijken, om even stil te staan, en verder te kijken dan wat zich op het eerste gezicht aandient.

Het werk van Soetkin Claeys (mastertstudent Beeldende Kunsten, Textielontwerp, LUCA School Of Arts Gent) vertrekt vanuit herhaling, patronen, gezichten en vlakken. Op het eerste moment zie je misschien iets herkenbaars, een beeld dat zich snel laat lezen. Maar wie de tijd neemt, merkt dat er iets verschuift. Dat beeld wordt minder eenduidig, en maakt plaats voor interpretatie. Misschien roept het een herinnering op, misschien zet het je aan het denken over hoe we kijken, naar beelden, maar ook naar onszelf.

In haar praktijk onderzoekt Soetkin onder andere hoe wij onszelf waarnemen in een wereld die steeds meer door beelden wordt bepaald. Haar masterproject focust op de zelfobsessie van de mens, en op de rol van selfies en smartphones daarin. De beelden die we van onszelf zien, zijn zelden een directe weerspiegeling van de werkelijkheid. Ze zijn vervormd, gefilterd, geconstrueerd, en toch vergelijken we ons ermee. Die spanning tussen realiteit en beeld, tussen oppervlak en onderlaag, komt ook hier subtiel naar voren.

Daarnaast zien we in de tentoonstelling ook eerder werk waarin architecturale elementen worden herleid tot geometrische vormen en primaire kleuren. Beide reeksen gaan, elk op hun manier, over hoe we vormen lezen en betekenis geven.

Voor deze expo werkte Soetkin samen met scenograaf Simon De Saveur, die de ruimtelijke vertaling van dit concept op zich nam. Simon benadert deze tentoonstelling als een spel van vlakken, oppervlakken die met elkaar in verbinding staan, maar ook in contrast. Door het ambachtelijke karakter van textiel te combineren met koele, industriële materialen zoals metaal, ontstaat er een spanningsveld dat de werken versterkt en ons perspectief verschuift. Samen creëren ze een omgeving waarin niets volledig vastligt, en waarin je als bezoeker wordt uitgenodigd om te blijven kijken, te vertragen, en misschien iets te ontdekken dat niet meteen zichtbaar was.